Jong en toch: borstkanker
De kracht van Liedewij
Liedewij is 30 jaar en woont in Enschede. Ze houdt van reizen, genieten, actief bezig zijn en van het leven met de mensen om haar heen. Ze maakt plannen, staat positief in het leven en kijkt graag vooruit. Wie haar kent, ziet een jonge vrouw die midden in het leven staat. Toch liep er al jarenlang een rode draad door haar leven: borstkanker.
Haar moeder overleed jong aan de ziekte. Ook haar tante kreeg ermee te maken. Later bleek dat Liedewij draagster is van de BRCA1-genmutatie. Daarmee heeft ze een erfelijke aanleg die haar kans op borstkanker verhoogt. Daarom stond ze al onder controle en kreeg ze jaarlijks een MRI. Niet omdat ze elke dag bezig was met ziek worden, maar omdat ze wist dat alert zijn belangrijk was.
Borstkanker was dus niet onbekend voor haar. Het was helaas geen onderwerp dat ver van haar af stond. Ze wist dat het kon. Ergens wist iedereen om haar heen dat het misschien ooit zou kunnen gebeuren. Maar op haar 29e? Terwijl ze volop in het leven stond? Dat had niemand verwacht.
Ik wist dat het kon, maar niet nu al.


Het knobbeltje dat niet goed voelde
Een paar maanden voordat Liedewij haar jaarlijkse MRI zou krijgen, voelde ze een knobbeltje in haar borst. Ze raakte niet meteen in paniek, maar er was wel direct een gevoel dat ze niet goed kon negeren. Er bleef iets in haar hoofd hangen. Dit voelt niet goed.
Omdat ze haar lichaam kende en wist dat ze alert moest zijn, besloot ze ermee naar het ziekenhuis te gaan. De MRI werd vervroegd. Daarna volgden onderzoeken en een punctie. Op 31 oktober 2025, op de valreep van borstkankermaand, zou ze de uitslag krijgen.
Die dag voelde anders dan eerdere controles. Liedewij was zenuwachtiger dan normaal en ergens merkte ze aan alles dat dit geen gewone afspraak zou worden. Normaal zou ze de verpleegkundig specialist spreken, maar dit keer kwam de oncologisch chirurg haar ophalen. Op dat moment wist ze eigenlijk al dat er iets niet klopte.
Even later kreeg ze de woorden te horen die alles veranderden: ze had borstkanker.
In haar hoofd schoot alles door elkaar, zoals: ze was te jong, ze moest chemotherapie krijgen, ze zou haar haren verliezen. Maar boven alles was ze vooral in shock. Alsof haar lichaam daar in die kamer zat, terwijl haar hoofd nog niet kon bevatten wat er net was gezegd.
Ik dacht: dit is niet echt. Dit kan niet waar zijn. Niet nu al.
Als verdriet van vroeger opnieuw naar boven komt
Na de diagnose moest Liedewij naar huis met nieuws dat eigenlijk niet uit te spreken voelde. Ze moest het vertellen aan haar vader, haar broers, haar schoonfamilie en haar vriendinnen. Mensen die dicht bij haar stonden en die ergens wisten dat borstkanker door haar familiegeschiedenis ooit een rol zou kunnen spelen, maar die dit nieuws op dat moment totaal niet hadden verwacht.
Iedereen was geschokt. Want weten dat iets misschien kan gebeuren, is iets heel anders dan horen dat het nu echt zo is.
Vooral voor haar vader kwam het nieuws hard binnen. Hij had zijn vrouw al verloren aan borstkanker en nu moest zijn dochter hem vertellen dat zij dezelfde ziekte had. Dat maakte het moment extra zwaar. Niet alleen omdat Liedewij ziek was, maar ook omdat er oud verdriet werd geraakt.
Daarmee ging de diagnose niet alleen over haar toekomst. Het raakte ook het verleden van haar familie. De ziekte die altijd ergens op de achtergrond aanwezig was geweest, stond nu ineens voor haar neus.


Jong zijn en ineens borstkankerpatiënt worden
Als je 29 bent, denk je aan andere dingen. Aan reizen, werk, liefde, vrienden, toekomstplannen, misschien ooit kinderen, misschien nog helemaal niet. Je leven ligt nog open. Er is tijd, er is ruimte, er is later.
Maar na de diagnose veranderde alles ineens. Haar dagen vulden zich met afspraken, onderzoeken en behandelplannen. Er kwamen keuzes op haar af waar ze nog helemaal niet over na had willen denken. Niet alleen over ziek zijn, maar ook over haar lichaam, haar toekomst, haar vruchtbaarheid en alles wat door de behandeling kon veranderen.
Meteen werd gevraagd of ze een kinderwens had, omdat chemotherapie invloed kan hebben op vruchtbaarheid. Ineens moest ze nadenken over iets waar ze zelf nog geen keuze over had gemaakt. Niet rustig en niet op haar eigen moment, maar omdat de ziekte die vraag naar voren duwde.
Toch is dit niet het deel van haar verhaal waarin ze blijft hangen. Liedewij is daar eigenlijk heel nuchter over. Je gaat het aan. Stap voor stap beweeg je mee met wat er nodig is, ook als je nog helemaal niet weet hoe.
Wat het misschien nog ingewikkelder maakte, was dat ze zich niet ziek voelde. Ze leefde gezond, was actief en had niet het gevoel dat haar lichaam haar in de steek liet. Er zat een tumor in haar borst, maar haar lichaam voelde nog vertrouwd.
En juist daarom voelde chemotherapie zo tegenstrijdig. Om beter te worden moest ze een behandeling starten die haar eerst ziek zou maken. Ze moest iets in haar lichaam toelaten wat haaks voelde op alles wat ze normaal deed om goed voor zichzelf te zorgen, terwijl ze tegelijkertijd wist dat deze behandeling nodig was om te kunnen overleven.


Loes over het kiezen van Marloes' haarwerk
Loes vertelt dat Marloes al goed wist wat haar aansprak toen ze binnenkwam. Toch nemen we altijd de tijd om samen verschillende mogelijkheden te passen. “Soms zie je pas in de spiegel wat echt klopt. Niet alleen bij iemands gezicht, maar ook bij haar uitstraling en gevoel”, vertelt Loes.
"Bij Marloes zochten we naar een haarwerk dat natuurlijk viel en dicht bij haar eigen stijl bleef. Uiteindelijk kozen we voor een haarwerk van hittebestendige vezel. Dit beweegt mooi mee en kan voorzichtig in model worden gebracht, zodat het past bij hoe Marloes haar haar graag draagt.
Wat mij vooral bijbleef, was het moment waarop ze zichzelf in de spiegel zag. Je zag iets zachter worden in haar gezicht. Alsof ze zichzelf even terugvond. Dat is precies waar het om gaat: een haarwerk dat niet alleen mooi staat, maar ook herkenning en vertrouwen teruggeeft."
Wanneer ziekte zichtbaar wordt
Haarverlies was voor Liedewij één van de eerste zichtbare stappen in haar ziekteproces. Niet het hele verhaal, maar wel een moment waarop alles ineens tastbaar werd. Toen ze hoorde dat ze chemotherapie zou krijgen, wist ze dat haar haar zou uitvallen. Ze had mooi haar, krullen en een uiterlijk dat bij haar hoorde. De gedachte dat dat zou veranderen, was moeilijk.
De aanloop naar het kaal worden was misschien nog wel het zwaarst. In haar hoofd was ze al bezig met de vraag hoe ze straks naar zichzelf zou kijken. Of ze zichzelf nog mooi zou vinden. Of ze nog met vertrouwen in de spiegel zou kunnen staan. Of ze zichzelf nog zou herkennen.
Op haar verjaardag liet ze haar haren afknippen en millimeteren, samen met twee goede vriendinnen en haar vriend. Niet omdat het een feest was, want dat was het natuurlijk niet. Maar omdat ze iets zwaars op haar eigen manier wilde vormgeven. Toen haar haar korter werd, merkte ze dat ze er nog steeds was. Nog steeds mooi. Nog steeds krachtig. Nog steeds zichzelf.
Pas toen haar haren echt begonnen uit te vallen en haar vriend haar hoofd helemaal kaal schoor, werd het confronterender. In de spiegel zag ze voor het eerst niet alleen zichzelf, maar ook heel zichtbaar de ziekte waar ze middenin zat.
Juist omdat haar spiegelbeeld in korte tijd zo veranderde, werd het haarwerk een hulpmiddel. Niet om te doen alsof er niets aan de hand was, maar om op sommige momenten iets vertrouwds terug te zien. Het deed denken aan hoe het vroeger zat en het voelde alsof ze net mooi bij de kapper vandaan kwam. Daardoor kon ze zichzelf blijven herkennen, zonder te ontkennen wat er aan de hand was.
Dat gaf haar rust. Niet omdat uiterlijk alles is, maar omdat herkenning iets doet met hoe je je voelt. Soms helpt het om niet eerst de ziekte te zien, maar gewoon jezelf.
Kaal worden als teken van beter worden
Gaandeweg hielp het Liedewij om anders naar haar haarverlies te kijken. Ze las iets wat bleef hangen: kaal worden is geen symptoom van kanker, maar een symptoom van beter worden.
Die gedachte raakte haar. Want ze verloor haar haren niet door de kanker zelf, maar door de behandeling die nodig was om beter te worden. Dat maakte het niet ineens makkelijk en het haalde de pijn van het moment niet weg. Maar het gaf wel houvast.
Haar kale hoofd stond daardoor niet alleen voor ziek zijn. Het stond ook voor behandeling, herstel en alles wat haar lichaam op dat moment doormaakte om verder te kunnen.
Dat past bij hoe Liedewij in het leven staat. Ze maakt de dingen niet mooier dan ze zijn. Ze weet dat kanker heftig is en dat er dagen zijn waarop het zwaar is. Maar ze zoekt ook naar wat haar helpt om door te gaan. Naar kleine lichtpuntjes. Naar betekenis. Naar een manier om zichzelf vast te houden in een periode waarin zoveel verandert.


Niet om bang te maken, maar om bewustzijn te creëren
Liedewij ziet het glas graag halfvol, maar dat betekent niet dat ze altijd positief is. Er zijn ook momenten waarop ze er helemaal doorheen zit. Momenten van verdriet, angst en onzekerheid. Ook die dagen mogen er zijn.
Voor haar zit kracht niet in altijd lachen. Kracht zit ook in huilen, praten, rust nemen en daarna toch weer verdergaan. In de kleine dingen geluk blijven zien. In blijven zien dat er ook op moeilijke dagen kleine momenten zijn die houvast geven, zoals de buitenlucht, steun van de mensen om haar heen of een dag waarop het net iets beter voelt dan de dag ervoor.
Als ze nu in de spiegel kijkt, ziet ze niet alleen de ziekte of alles wat er veranderd is. Ze ziet ook haar eigen kracht. Een vrouw die doorgaat, ook op dagen waarop het zwaar is. Kanker is onderdeel geworden van haar leven, maar het bepaalt niet wie ze is.
Juist daarom deelt ze haar verhaal. Niet om angst te zaaien, maar om bewustzijn te creëren. Vooral bij jonge vrouwen. Want borstkanker treft niet alleen vrouwen op latere leeftijd. Het kan ook jonge vrouwen overkomen die werken, reizen, sporten, verliefd zijn, plannen maken en midden in het leven staan. Vrouwen zoals Liedewij.
Je kunt misschien niet voorkomen dat je ziek wordt, maar je kunt wel op tijd handelen.